Shloka 35
“आजसे चौदहवें वर्षमें दुर्योधनके अपराधसे भीम और अर्जुनके पराक्रमद्वारा कौरवकुलका नाश हो जायगा” ।। इत्युक्त्वा दिवमाक्रम्य क्षिप्रमन््तरधीयत । ब्राह्मीं श्रियं सुविपुलां बिश्रद् देवर्षिसत्तम:
“ājase caturdaśame varṣe duryodhanasyāparādhena bhīmārjunayoḥ parākramād api kauravakulasya nāśo bhaviṣyati” iti uktvā divam ākramya kṣipram antaradhīyata | brāhmīṁ śriyaṁ suvīpulāṁ bibhrad devarṣisattamaḥ ||
«En el decimocuarto año desde hoy, por la culpa de Duryodhana, la estirpe de los Kuru será llevada a la ruina por el valor de Bhīma y Arjuna.» Dicho esto, el más excelso de los videntes divinos ascendió al cielo y desapareció presto de la vista, llevando una vasta gloria semejante a la de Brahman: un veredicto implícito de que el adharma, al madurar, desemboca en la destrucción colectiva.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Adharma—here framed as Duryodhana’s culpable wrongdoing—inevitably matures into far-reaching consequences, even the ruin of an entire lineage; heroic power (Bhima and Arjuna) becomes the instrument through which moral causality manifests.
A divine seer delivers a time-specific prophecy: in the fourteenth year from the present point, the Kaurava clan will be destroyed due to Duryodhana’s offense, accomplished through Bhima and Arjuna’s valor; after speaking, the seer ascends to heaven and vanishes.