Shloka 49
ततो हलहलाशब्दस्तत्रासीद् घोरदर्शन: । तदद्भुततमं लोको वीक्ष्य सर्वे महीभूत: । शशंसुद्रौपदीं तत्र कुत्सन्तो धृतराष्ट्रजम्,उस समय वहाँ बड़ा भयंकर कोलाहल मच गया। जगतमें यह अद्भुत दृश्य देखकर सब राजा द्रौपदीकी प्रशंसा और दुःशासनकी निन्दा करने लगे। उस समय वहाँ समस्त राजाओंके बीच हाथ-पर-हाथ मलते हुए भीमसेनने क्रोधसे फड़कते हुए ओठोंद्वारा भयंकर गर्जनाके साथ यह शाप दिया (प्रतिज्ञा की)
tato halahalāśabdas tatrāsīd ghoradarśanaḥ | tad adbhutatamaṃ loko vīkṣya sarve mahībhūtaḥ | śaśaṃsu draupadīṃ tatra kutsanto dhṛtarāṣṭrajam ||
Entonces se alzó allí un clamor terrible. Al contemplar aquel espectáculo, el más asombroso, todos los reyes quedaron sobrecogidos; alabaron a Draupadī y, condenando al hijo de Dhṛtarāṣṭra (Duḥśāsana), hicieron oír su censura. En ese instante cargado de tensión, en medio de los soberanos reunidos, Bhīmasena —retorciéndose las manos, con los labios temblorosos de ira— lanzó un rugido espantoso y formuló un solemne voto de retribución.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
When adharma is committed in public, collective moral judgment naturally arises: the righteous are praised and the wrongdoer is condemned. The verse highlights the ethical responsibility of witnesses and the social consequences of injustice, setting the stage for vows that seek to restore violated honor and dharma.
In the Kuru assembly, an appalling act against Draupadī triggers a terrifying uproar. The gathered kings, shocked, praise Draupadī and denounce Duḥśāsana. Immediately afterward, Bhīma—overwhelmed with anger—roars and makes a fierce vow of vengeance.