Shloka 2
धृतराष्ट्र बोले--दुर्योधन! तुम मेरे ज्येष्ठ पुत्र हो, जेठी रानीके गर्भसे उत्पन्न हुए हो। बेटा! पाण्डवोंसे द्वेष मत करो; क्योंकि द्वेष करनेवाला मनुष्य मृत्युके समान कष्ट पाता है ।। अव्युत्पन्नं समानार्थ तुल्यमित्रं युधिष्ठिरम् । अद्विषन्तं कथं द्विष्यात् त्वाद्शो भरतर्षभ
Dhṛtarāṣṭra uvāca—Duryodhana! tvaṁ me jyeṣṭhaḥ putro jyeṣṭhyā rājñyā garbhād utpannaḥ. tāta! pāṇḍavebhyo dveṣaṁ mā kṛthāḥ; hi dveṣī manuṣyo mṛtyusamaṁ duḥkham aśnute. avyutpannaṁ samānārthaṁ tulyamitraṁ yudhiṣṭhiram | adviṣantaṁ kathaṁ dviṣyāt tvādṛśo bharatarṣabha ||
Dhṛtarāṣṭra dijo: «Duryodhana, eres mi hijo primogénito, nacido del vientre de la reina principal. Hijo mío, no guardes odio a los Pāṇḍava, pues quien odia padece una angustia semejante a la muerte. Yudhiṣṭhira es recto y llano en su palabra, constante en el sentido, amigo de todos por igual; no odia. ¿Cómo podría alguien como tú, oh toro entre los Bharata, llegar a odiar a quien no alberga odio?»
घतरयाट्र उवाच
Educational Q&A
Hatred is self-destructive: the hater suffers misery comparable to death. Therefore one should restrain malice, especially toward a person like Yudhiṣṭhira who is portrayed as impartial, friendly, and free from hatred.
Dhṛtarāṣṭra addresses his eldest son Duryodhana, urging him not to hate the Pāṇḍavas. He highlights Yudhiṣṭhira’s even-minded friendship and lack of malice, questioning how Duryodhana could justify hostility toward such a person.