Shloka 24
Jarāsandha–Vāsudeva Saṃvāda: Kṣātra-Dharma, Pride, and the Ethics of Coercion
Sabhā Parva, Adhyāya 20
हतं मेने जरासंध॑ दृष्टवा भीमपुरोगमौ । एककार्यसमुद्यन्तौ कृष्णौ युद्धेडधपराजितौ,जरासंधके प्रति रोषके कारण वे प्रज्वलित-से हो रहे थे। जाति-भाइयोंके उद्धारके लिये उनका महान् तेज प्रकट हुआ था। उस समय सूर्य, चन्द्रमा और अग्निके समान तेजस्वी शरीरवाले उन तीनोंका स्वरूप अत्यन्त उद्धासित हो रहा था। एक ही कार्यके लिये उद्यत हुए और युद्धमें कभी पराजित न होनेवाले उन दोनों (कृष्णोंको अर्थात् नर-नारायणरूप कृष्ण और अर्जुन)-को भीमसेनको आगे लिये जाते देख युधिष्ठिरको निश्चय हो गया कि जरासंध अवश्य मारा जायगा
vaiśaṃpāyana uvāca | hataṃ mene jarāsaṃdhaṃ dṛṣṭvā bhīmapurogamau | ekakāryasamudyantau kṛṣṇau yuddhe 'dhaparājitau |
Vaiśaṃpāyana dijo: Al ver a los dos Kṛṣṇas—jamás vencidos en batalla—partir con un solo propósito y avanzar con Bhīma a la cabeza, Yudhiṣṭhira quedó convencido de que Jarāsandha estaba, por así decirlo, ya muerto. Su resolución unida por una causa justa resplandecía con una energía formidable, encendida por la ira legítima contra Jarāsandha y dirigida a la liberación de sus parientes.
वैशग्पायन उवाच