Shloka 7
कर्णके मारे जानेपर धृतराष्ट्रके पुत्रोंको भयभीत करते हुए भीमसेन भयंकर स्वरसे सिंहनाद करके आकाश और पृथ्वीको कँपाने तथा ताल ठोंककर नाचने-कूदने लगे ।। तथैव राजन् सोमका: सृज्जयाश्व शड़्खान् दश्मु: सस्वजुश्नापि सर्वे परस्पर क्षत्रिया हृष्टरूपा: सूतात्मजे वै निहते तदानीम्,राजन! इसी प्रकार समस्त सोमक और सूृंजय भी शंख बजाने और एक-दूसरेको छातीसे लगाने लगे। सूतपुत्रके मारे जानेपर उस समय पाण्डवदलके सभी क्षत्रिय परस्पर हर्षमग्न हो रहे थे
sañjaya uvāca |
karṇe ca māre jñāte tu dhṛtarāṣṭrasutān bhayabhītān karayan bhīmaseno bhayaṅkara-svarena siṃhanādaṃ cakāra, ākāśaṃ pṛthivīṃ ca kampayan, tālāṃś ca āhatya nṛtyan-plavan babhūva ||
tathaiva rājan somakāḥ sṛñjayāś ca śaṅkhān dadhmuḥ, sasvajur api sarve parasparaṃ kṣatriyā hṛṣṭarūpāḥ sūtātmaje vai nihate tadānīm ||
Sañjaya dijo: Cuando se supo que Karṇa había sido muerto, Bhīmasena—infundiendo miedo a los hijos de Dhṛtarāṣṭra—rugió como un león con voz espantosa, haciendo temblar cielo y tierra; golpeándose los brazos en triunfo, comenzó a danzar y a saltar. Asimismo, oh Rey, todos los Somakas y los Sṛñjayas tocaron sus caracolas y se abrazaron; muerto el hijo del auriga, los kṣatriyas del ejército de los Pāṇḍavas se vieron entonces colmados de júbilo.
संजय उवाच