Shloka 50
जिधघांसुरकेन्दुसमप्र भेण चक्रे विषक्तं रिपुमाततायी । किरीटथधारी अर्जुन अत्यन्त प्रसन्न हो अपने शत्रुको मारनेकी इच्छासे आततायी बन गये थे। उन्होंने चन्द्रमा और सूर्यके समान प्रकाशित होनेवाले उस विजयदायक श्रेष्ठ बाणसे अपने शत्रुको बींध डाला ।। तथा विमुक्तो बलिनार्कतेजा: प्रज्वालयामास दिशो नभश्षु । ततोडअर्जुनस्तस्य शिरो जहार वृत्रस्थ वज्ेण यथा महेन्द्र:,बलवान अर्जुनके द्वारा इस प्रकार छोड़ा हुआ वह सूर्यके तुल्य तेजस्वी बाण आकाश एवं दिशाओंको प्रकाशित करने लगा। जैसे इन्द्रने अपने वज्रसे वृत्रासुरका मस्तक काट लिया था, उसी प्रकार अर्जुनने उस बाणद्वारा कर्णका सिर धड़से अलग कर दिया
sañjaya uvāca | jighāṃsur arkendu-samaprabheṇa cakre viṣaktaṃ ripum ātatāyī | kirīṭadhārī arjunaḥ atyanta-prasannaḥ sva-śatroḥ māraṇecchayā ātatāyīva babhūva | sa candrārka-samaprabhaṃ vijayadaṃ śreṣṭha-bāṇaṃ ripau vidhya dadau || tathā vimukto balinārka-tejāḥ prajvālayām āsa diśo nabhaś ca | tato 'rjunas tasya śiro jahāra vṛtrasya vajreṇa yathā mahendraḥ ||
Sañjaya dijo: Con la diadema en la frente, Arjuna—resuelto a abatir al enemigo que se alzaba ante él como agresor—disparó una flecha suprema, portadora de victoria, radiante como el sol y la luna, y atravesó al adversario. Liberado por el poderoso Arjuna, aquel proyectil, brillante como el sol, ardió en el cielo e iluminó los cuatro rumbos. Luego Arjuna separó la cabeza de Karṇa de su cuerpo con esa flecha, tal como el gran Indra, con su rayo, cercenó la cabeza de Vṛtra.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how epic warfare is ethically narrated through dharma-language: the enemy is characterized as an ātatāyī (aggressor), and the act is presented as a duty-bound culmination rather than mere personal hatred. At the same time, the blazing arrow and the severed head emphasize the grave, irreversible cost of war.
Sañjaya describes Arjuna releasing a brilliantly radiant, victory-bringing arrow that illuminates the sky and directions; with it he pierces the foe and then cuts off Karṇa’s head, likening the deed to Indra beheading Vṛtra with the vajra.