रूक्षा: सुतीक्ष्णाश्न हि पापबुद्धिः सूतात्मजो<यं गतभीर्दुरात्मा । संस्मृत्य सर्व तदिहाद्य पापं जह्याशु कर्ण युधि सव्यसाचिन्
rūkṣāḥ sutīkṣṇāś ca hi pāpabuddhiḥ sūtātmajo 'yaṃ gatabhīr durātmā | saṃsmṛtya sarvaṃ tad ihādya pāpaṃ jahy āśu karṇaṃ yudhi savyasācin ||
Sañjaya dijo: «Este hijo de auriga, de intención perversa y naturaleza vil, ha pronunciado palabras ásperas y afiladas como cuchillas; y ahora, despojado del miedo, se alza ante ti. Recuerda hoy, aquí y ahora, toda aquella maldad—en especial las humillaciones infligidas a Draupadī en la corte de los Kaurava. Recuerda cómo ese Karṇa pecador, osando burlarse de nosotros, nos llamó “impotentes como cáscaras vacías de sésamo” y arrojó muchos insultos crueles. Con todo ello en mente, oh Savyasācin, mata pronto a Karṇa en batalla.»
संजय उवाच
The verse frames moral memory as a catalyst for action: recalling past adharma—especially public humiliation and cruel speech—becomes an ethical justification for decisive conduct in war. It highlights how words and dishonor are treated as serious wrongdoing with consequences.
Sanjaya urges Arjuna to remember Karna’s earlier insults and his role in Draupadi’s suffering in the Kaurava court, and on that basis exhorts Arjuna to kill Karna swiftly in the ongoing battle.