Shloka 35
तत् तादृशं प्रेक्ष्य महारथस्य कर्णस्य वीर्य च परैरसहाम् । दृष्टवा च कर्णेन धनंजयस्य तथा5डजिमध्ये निहतं तदस्त्रम्,महारथी कर्णका वह शत्रुओंके लिये असहा वैसा पराक्रम दृष्टिपथमें लाकर तथा रणभूमिमें कर्णद्वारा अर्जुनके उस अस्त्रको नष्ट हुआ देखकर अमर्षशील वायुपुत्र भीमसेन हाथ-से-हाथ मलने लगे। उनके नेत्र क्रोधसे प्रज्वलित हो उठे। हृदयमें अमर्ष और क्रोधका प्रादुर्भाव हो गया; अतः वे सत्यप्रतिज्ञ अर्जुनसे इस प्रकार बोले--
tad tādṛśaṁ prekṣya mahārathasya karṇasya vīryaṁ ca parair asahām | dṛṣṭvā ca karṇena dhanaṁjayasya tathā raṇamadhye nihataṁ tad astram |
Sañjaya dijo: «Al ver tal proeza del gran guerrero de carro Karṇa—una energía insoportable para sus enemigos—y al ver también que, en medio del combate, Karṇa había neutralizado aquella arma de Dhanañjaya (Arjuna), Bhīmasena, el hijo del Viento, incapaz de soportarlo, comenzó a consumirse de ira. Sus ojos ardieron de cólera; el resentimiento y la furia se alzaron en su pecho, y habló así a Arjuna, firme guardián de sus votos.»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how extraordinary martial power can provoke intense inner reactions—resentment and anger—in observers, and it implicitly contrasts raw prowess (vīrya) with the ethical discipline expected of warriors: to respond through duty and steadfast vows rather than uncontrolled rage.
Sañjaya reports that Karṇa displays formidable valor and, in the thick of battle, disables an astra of Arjuna. Witnessing this, Bhīma becomes furious and agitated, his eyes blazing, and he is about to address Arjuna, who is described as firm in truth and vows.