Shloka 32
न चापि कर्ण प्रसहेद् रणे<र्जुनो महागिरिं मेरुमिवोग्रमारुत: । नचाश्वसिष्यन्ति पृथात्मजा मयेि प्रसह वैरं बहुशो विचिन्त्य,“इसके सिवा भयंकर वायु जैसे महापर्वत मेरुका सामना नहीं कर सकती, उसी प्रकार अर्जुन इस रणभूमिमें कर्णका वेग नहीं सह सकते। हमने हठपूर्वक बारंबार जो वैर किया है, उसे सोचकर कुन्तीके पुत्र मुझपर विश्वास भी नहीं करेंगे
sañjaya uvāca |
na cāpi karṇa prasahed raṇe ’rjuno mahāgiriṁ merum ivogramārutaḥ |
na cāśvasiṣyanti pṛthātmajā mayi prasahya vairaṁ bahuśo vicintya ||
Dijo Sañjaya: «Ni siquiera Arjuna podría resistir a Karṇa en batalla, así como un vendaval feroz no puede enfrentarse al poderoso monte Meru. Y los hijos de Pṛthā (Kuntī), al pensar una y otra vez en la enemistad que yo, obstinado, les he impuesto repetidas veces, no depositarán su confianza en mí.»
संजय उवाच
Educational Q&A
Stubbornly sustained hostility destroys credibility: even if one later speaks reasonably, those repeatedly wronged will not easily trust. The verse also warns against overconfidence in war by highlighting perceived limits of even great heroes.
Sañjaya assesses the battlefield situation, asserting that Arjuna may not endure Karṇa’s force. He then anticipates that the Pāṇḍavas, remembering the long-standing enmity imposed upon them, will not be reassured by him or place confidence in his words.