Shloka 2
संजय कहते हैं--महाराज! जब कर्णने वृषसेनको मारा गया देखा, तब वह शोक और अमर्षके वशीभूत हो अपने दोनों नेत्रोंसे पुत्रशोकजनित आँसू बहाने लगा ।। रथेन कर्णस्तेजस्वी जगामाभिमुखो रिपुम् | युद्धायामर्षताम्राक्ष: समाहूय धनंजयम्,फिर तेजस्वी कर्ण क्रोधसे लाल आँखें करके अपने शत्रु धनंजयको युद्धके लिये ललकारता हुआ रथके द्वारा उनके सामने आया
sañjaya uvāca—mahārāja! yadā karṇena vṛṣasenako māritaṃ dṛṣṭvā sa śoka-amārṣa-vaśībhūtaḥ san ubhābhyāṃ netrābhyāṃ putra-śoka-janitāni aśrūṇi mumoca. rathena karṇas tejasvī jagāma abhimukho ripum | yuddhāya amārṣa-tāmra-akṣaḥ samāhūya dhanañjayam ||
Dijo Sañjaya: «¡Oh rey! Cuando Karṇa vio muerto a Vṛṣasena, quedó dominado por el dolor y el orgullo herido, y de ambos ojos le corrieron lágrimas nacidas del duelo de un padre. Entonces el radiante Karṇa, con los ojos enrojecidos por la ira, condujo su carro de frente hacia el enemigo; llamando a Dhanañjaya, lo desafió a combatir cara a cara.»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how even a mighty warrior is vulnerable to personal loss: grief and wounded honor can swiftly turn into wrath. Ethically, it underscores the tragic cost of war—private bonds (a father’s love) are consumed by public duty and vengeance, showing how unchecked emotion can intensify violence.
After Vṛṣasena is killed, Karṇa sees his son’s death, weeps, and then—eyes reddened with anger—drives his chariot toward the enemy and openly challenges Dhanañjaya (Arjuna) to fight.