Shloka 30
क्रुद्धेन धावन् समरे जिधघांसु: कर्णात्मजं पाण्डुसुतो नृवीर: । राजन्! उस महासमरमें कुपित हुए वृषसेनके द्वारा अत्यन्त घायल किये गये वेगवान् वीर पाण्डुपुत्र नकुल कर्णके पुत्रको मार डालनेकी इच्छासे उसकी ओर दौड़े ।।
sañjaya uvāca | kruddhena dhāvan samare jighāṃsuḥ karṇātmajaṃ pāṇḍusuto nṛvīraḥ | rājan! tasmin mahāsamare kupitena vṛṣaseṇena atyanta-ghālitāḥ vegavān vīraḥ pāṇḍuputro nakulaḥ karṇasya putraṃ mārayituṃ icchayā tasyābhimukhaṃ dudrāva || vitatya pakṣau sahasā patantaṃ śyenaṃ yathaivāmiṣa-lubdham ājau ||
Dijo Sañjaya: ¡Oh rey! En aquella gran batalla, Nakula, hijo de Pāṇḍu—valiente y veloz—gravemente herido por el airado Vṛṣasena, se encendió en furia y corrió hacia el hijo de Karṇa con deseo de matarlo. Se abalanzó sobre él como un halcón, con las alas extendidas, que se precipita de pronto en la lid, hambriento de presa.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger and injury can narrow a warrior’s mind into single-pointed vengeance; even within kṣatriya-dharma, wrath-driven intent intensifies violence and accelerates escalation on the battlefield.
After being badly wounded by Vṛṣasena, Nakula becomes enraged and charges toward Karṇa’s son with the intent to kill, compared to a hawk suddenly diving on prey in the midst of battle.