Shloka 31
“मैंने माताके दूधका, मधु और घीका, अच्छी तरह तैयार किये हुए मधूक-पुष्पनिर्मित पेय पदार्थका, दिव्य जलके रसका, दूध और दहीसे बिलोये हुए ताजे माखनका भी पान या रसास्वादन किया है; इन सबसे तथा इनके अतिरिक्त भी संसारमें जो अमृतके समान स्वादिष्ट पीनेयोग्य पदार्थ हैं, उन सबसे भी मेरे इस शत्रुके रक्तका स्वाद अधिक है
sañjaya uvāca — mayā mātur dugdhasya, madhunaḥ ghṛtasya ca, suparipakvaṃ madhūka-puṣpa-nirmitaṃ pānīyaṃ, divya-jala-rasaṃ, dugdha-dadhi-manthitaṃ nava-nītaṃ ca pītaṃ rasāsvāditaṃ ca; etebhyaḥ sarvebhyaḥ, etebhyaś ca anyebhyaḥ api loke amṛta-sadṛśa-svādiṣṭa-pānīyebhyaḥ, mama asya śatroḥ raktasya svādaḥ adhikaḥ.
Dijo Sañjaya: «He probado la leche de mi madre, la miel y el ghee; he bebido una bebida bien preparada hecha con flores de madhūka; he saboreado la esencia de las aguas celestiales; y también he probado mantequilla fresca batida de leche y cuajada. Pero, por encima de todo ello—y por encima de cualquier bebida del mundo alabada como néctar—nada me es tan dulce como el sabor de la sangre de este enemigo.»
संजय उवाच