ततः शिनीनामृषभ: शितै: शरै- निक्त्य कर्णप्रहितानिषून् बहून् । विदार्य कर्ण निशितैरयस्मयै- स्तवात्मजं ज्येष्ठमविध्यदष्टभि:,तत्पश्चात् शिनिप्रवर सात्यकिने कर्णके छोड़े हुए बहुत-से बाणोंको अपने तीखे बाणोंसे काटकर लोहेके पैने बाणोंसे कर्णको घायल करनेके पश्चात् आपके ज्येष्ठ पुत्र दुर्योधनको आठ बाण मारकर बींध डाला
tataḥ śinīnām ṛṣabhaḥ śitaiḥ śaraiḥ nikṛtya karṇaprahitāniṣūn bahūn | vidārya karṇaṃ niśitair ayasmayais tavātmajaṃ jyeṣṭham avidhyad aṣṭabhiḥ ||
Dijo Sañjaya: Entonces Sātyaki, el toro entre los Śinis, con sus flechas agudas cortó muchas de las saetas disparadas por Karṇa. Y tras herir y atravesar a Karṇa con afiladas flechas de punta de hierro, hirió a tu hijo mayor, Duryodhana, con ocho flechas, dejándolo como clavado en su sitio.
संजय उवाच
The verse highlights how, in war, technical mastery and steadfast allegiance can lead to swift, decisive harm; it implicitly warns that once dharmic restraints erode in battle, actions follow a harsh logic of retaliation and dominance rather than compassion.
Sātyaki intercepts and cuts down many arrows shot by Karṇa, then wounds Karṇa with sharp iron-tipped arrows, and finally pierces Duryodhana—Dhṛtarāṣṭra’s eldest son—with eight arrows.