Shloka 27
कर्णोडपि भृशसंक्रुद्धो धर्मराजं युधिष्ठिरम् । नाराचैरर्थचन्द्रेश्न वत्सदन्तैश्व संयुगे,कर्ण भी अत्यन्त क्रोधमें भरा हुआ था। वह अमर्षशील और क्रोधी तो था ही, रोषसे उसका मुख फड़क रहा था। अप्रमेय आत्मबलसे सम्पन्न उस वीरने युद्धस्थलमें नाराचों, अर्धचन्द्रों तथा वत्सदन्तोंद्वारा धर्मराज युधिष्ठिरपर धावा किया
karṇo 'pi bhṛśa-saṃkruddho dharmarājaṃ yudhiṣṭhiram | nārācair ardhacandraiś ca vatsadantaiś ca saṃyuge ||
Dijo Sañjaya: Karṇa también, inflamado por una ira feroz, se lanzó contra Dharmarāja Yudhiṣṭhira en lo más recio de la batalla, acosándolo con flechas nārāca, astas de punta en media luna y proyectiles con forma de diente de ternero. La escena subraya cómo la cólera, aun en un guerrero heroico, empuja el combate a una escalada implacable, poniendo a dura prueba el deber real y el dominio de sí.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how krodha (anger) can dominate even a mighty warrior, intensifying conflict and testing dharma. It implicitly contrasts Yudhiṣṭhira’s identity as Dharmarāja with the battlefield reality where restraint and righteous conduct are hardest to maintain.
Sañjaya reports that Karṇa, seized by intense anger, launches a direct assault on Yudhiṣṭhira using multiple specialized arrow-types (nārāca, ardhacandra, vatsadanta), signaling a focused and aggressive attempt to overwhelm the Pāṇḍava king in the ongoing battle.