दुर्योधनस्य वीरस्य द्रौणे: शारद्वतस्य च । कर्णस्य चेषुवेगो वै पर्वतानपि शातयेत्,“वीर दुर्योधन, अश्वत्थामा, कृपाचार्य तथा कर्णके बाणोंका वेग पर्वतोंको भी विदीर्ण कर सकता है
duryodhanasya vīrasya drauṇeḥ śāradvatasya ca | karṇasya ceṣu-vego vai parvatān api śātayet ||
Dijo Sañjaya: «La velocidad de las flechas del valeroso Duryodhana, de Aśvatthāmā hijo de Droṇa, de Kṛpa Śāradvata y de Karṇa es tal que podría incluso hacer añicos las montañas.»
संजय उवाच
The verse highlights extraordinary martial capability, while implicitly reminding that sheer power in war can be awe-inspiring yet ethically neutral; victory and righteousness are not secured by force alone.
Sañjaya describes to Dhṛtarāṣṭra the formidable fighting strength of key Kaurava champions—Duryodhana, Aśvatthāmā, Kṛpa, and Karṇa—by saying their arrows could even split mountains.