Shloka 166
कृष्णोपदेशः, अर्जुनस्य क्षमा-याचनम्, कर्णवध-अनुज्ञा
Krishna’s Counsel, Arjuna’s Apology, and Authorization for Karṇa’s Slaying
नाराचेन सुतीक्ष्णेन स हतो न्यपतद् भुवि । फिर लगे हाथ भीमसेनने क्राथ (क्रथन)-को भी एक तीखे नाराचसे मारकर यमलोक पहुँचा दिया। वह राजकुमार प्राणशून्य होकर पृथ्वीपर गिर पड़ा
nārācena sutīkṣṇena sa hato nyapatad bhuvi |
Dijo Sañjaya: Alcanzado por una flecha nārāca de filo implacable, fue abatido y cayó sobre la tierra. Y, en el ímpetu incesante del combate, Bhīmasena también despachó a Kratha con un nārāca agudo, enviándolo al reino de Yama; aquel príncipe, ya sin aliento, se desplomó en el suelo—imagen de cómo la guerra convierte con rapidez el valor y el linaje en mortalidad.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the stark ethical gravity of war: even princes fall instantly when struck, reminding the listener that power and status are fragile. It also reflects the Mahābhārata’s recurring tension between kṣatriya-duty in battle and the human cost of violence.
Sañjaya reports a battlefield event: a warrior is killed by a sharp nārāca and falls to the ground; in the same sequence, Bhīmasena strikes down the prince Kratha with a nārāca, sending him to Yama’s realm.