Shloka 126
Karṇa-vadha-pratyaya: Yudhiṣṭhira’s Verification of Karṇa’s Fall (कर्णवध-प्रत्ययः)
चिच्छेद द्विषतां पार्थ: शिरांसि च सहस्रश: । तदनन्तर कुन्तीकुमार अर्जुनने रणस्थलमें आये हुए शत्रुपक्षके रथों, घोड़ों, ध्वजों हाथियों और पैदलोंको भी काट डाला, उन्होंने शत्रुओंके धनुष, बाण, खड्ग, चक्र, फरसे, आयुधोंसहित उठी हुई भुजा, नाना प्रकारके अस्त्र-शस्त्र तथा सहस्रों मस्तक काट गिराये
sañjaya uvāca | ciccheda dviṣatāṃ pārthaḥ śirāṃsi ca sahasraśaḥ |
Sañjaya dijo: “Pārtha (Arjuna) cercenó las cabezas de los enemigos por millares. Después, Arjuna, hijo de Kuntī, abatió los carros, caballos, estandartes, elefantes y soldados de a pie del bando adversario que habían entrado en el campo de batalla. Hizo pedazos sus arcos, flechas, espadas, discos (chakra), hachas y demás armas; y, junto con las armas, cortó los brazos alzados que las empuñaban, haciendo caer miles de cabezas: imagen de una destreza marcial implacable puesta al servicio del sombrío deber de la guerra.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the harsh reality of kṣatriya-duty in a righteous war: Arjuna’s prowess is portrayed as decisive and overwhelming, suggesting that when dharma demands battle, the warrior must act with unwavering resolve—while the narrative implicitly invites reflection on the moral weight and tragic cost of such duty.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Arjuna is cutting down the enemy forces in massive numbers—severing heads and destroying chariots, horses, banners, elephants, infantry, and weapons—depicting a turning point of intense carnage and dominance on the battlefield.