Shloka 6
कर्णपर्व — चतुर्दशोऽध्यायः
Arjuna’s Suppression of the Saṃśaptakas; Kṛṣṇa’s Strategic Admonition; Battlefield Inventory
राजन! अश्वत्थामाने अपने बाणोंसे भीमसेनके बाणोंका निवारण करके युद्धस्थलमें उन पाण्डुपुत्रके ललाटमें मुसकराते हुए-से एक नाराचका प्रहार किया ।। ललाटस्थं ततो बाणं धारयामास पाण्डव: | यथा शड्ूं वने दृप्त: खड्गो धारयते नूप,नरेश्वर! जैसे वनमें बलोन्मत्त गेंड़ा सींग धारण करता है, उसी प्रकार पाण्डुपुत्र भीमने अपने ललाठमें धँसे हुए उस बाणको धारण कर रखा था
rājan! aśvatthāmāne svabāṇair bhīmasenasya bāṇān nivārya raṇāṅgaṇe tasya pāṇḍuputrasya lalāṭe smayamāna iva nārācena prāharat || lalāṭasthaṃ tato bāṇaṃ dhārayāmāsa pāṇḍavaḥ | yathā khaḍgaṃ vane dṛptaḥ khaḍgo dhārayate nṛpa ||
Sañjaya dijo: «¡Oh rey! Aśvatthāmā, deteniendo con sus propias flechas las de Bhīmasena, hirió en el campo de batalla a aquel hijo de Pāṇḍu con una flecha nārāca, como si sonriera, y ésta quedó clavada en su frente. Entonces el Pāṇḍava soportó la flecha fija en su ceja—¡oh soberano de los hombres!—como el orgulloso rinoceronte del bosque lleva su cuerno.»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the warrior-ethic of steadfastness: even under severe injury, a fighter is expected to maintain composure and continue duty. It also reflects how pride and psychological pressure (the ‘as if smiling’ strike) operate alongside physical force in dharma-yuddha narratives.
Aśvatthāmā counters Bhīma’s incoming arrows and then lands a powerful nārāca that sticks in Bhīma’s forehead. Bhīma does not collapse; he bears the embedded arrow, compared to a proud rhinoceros carrying its horn.