Shloka 2
दण्डधारवधः | The Slaying of Daṇḍadhāra
संजय कहते हैं--राजन्! तदनन्तर श्रुतकर्माने समरांगणमें कुपित हो राजा चित्रसेनको पचास बाण मारे ।। अभिसारस्तु तं राजन् नवभिरन्नतपर्वभि: । श्रुतकर्माणमाहत्य सूतं विव्याध पञ्चभि:,नरेश्वर! अभिसारके राजा चित्रसेनने झुकी हुई गाँठवाले नौ बाणोंसे श्रुतकर्माको घायल करके पाँचसे उसके सारथिको भी बींध डाला
sañjaya uvāca—rājan! tadanantaraṃ śrutakarmāṇe samarāṅgaṇe kupito rājā citrasenaṃ pañcāśad-bāṇān amārayat. abhisāras tu taṃ rājan navabhir annataparvabhiḥ śrutakarmāṇam āhatya sūtaṃ vivyādha pañcabhiḥ.
Sañjaya dijo: «Oh rey, después, en medio del campo de batalla, el airado Śrutakarmā hirió al rey Citrasena con cincuenta flechas. Pero Abhisāra, oh rey, tras herir a Śrutakarmā con nueve flechas de nudos inclinados hacia abajo, atravesó también a su auriga con cinco.»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse implicitly warns how krodha (anger) fuels escalation: one strike invites a sharper counterstrike, and in the chaos of war even supporting figures like the charioteer become targets. It reflects the grim momentum of battle where martial duty operates under intense passion, raising ethical tension about proportionality and collateral harm.
Sanjaya reports a rapid exchange of missile warfare: Śrutakarmā, angered, shoots King Citrasena with fifty arrows. In response, Abhisāra strikes Śrutakarmā with nine specially described arrows and then pierces Śrutakarmā’s charioteer with five.