Shloka 15
भीष्मरक्षण-उद्योगः, शिखण्डि-विवर्जनं, सर्वतोभद्र-व्यूहः
Protection of Bhīṣma, Exemption of Śikhaṇḍin, and the Sarvatobhadra Array
संधाय च शितं बाणं कालाग्निसमतेजसम् | मुमोच परमक्रुद्धस्तस्मिन् घोरे निशाचरे,तत्पश्चात् उसने प्रलयकालकी अग्निके समान तेजस्वी एवं तीखे बाणको धनुषपर रखकर उसे अत्यन्त क्रोधपूर्वक उस घोर निशाचरपर छोड़ दिया
sandhāya ca śitaṃ bāṇaṃ kālāgnisamatejasam | mumoca paramakruddhas tasmin ghore niśācare ||
Dijo Sañjaya: Tras encajar en el arco una flecha afilada, fulgurante como el fuego que se alza al fin de los tiempos, él, presa de una ira extrema, la soltó contra aquel terrible enemigo que vaga en la noche.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger (krodha) magnifies destructive action: even when confronting a terrifying enemy, the narrative signals the ethical risk of letting wrath become the driving force in battle.
A warrior fixes a razor-sharp arrow, described with end-of-time fire imagery, and in intense fury shoots it at a dreadful night-roaming adversary (niśācara), escalating the combat.