“भगवान् भूगुने आपको देवताओंका भी देवता कहा है। विष्णो! आपका रूप अत्यन्त पुरातन और उत्तवृष्ट है ।। वासुदेवो वसूनां त्वं शक्रं स्थापयिता तथा । देव देवोडसि देवानामिति द्वैपायनोडब्रवीत्,'प्रभो! आप वसुओंके वासुदेव तथा इन्द्रको स्वर्गके राज्यपर स्थापित करनेवाले हैं। देव! आप देवताओंके भी देवता हैं। महर्षि द्वैयायन आपके विषयमें ऐसा ही कहते हैं
bhīṣma uvāca | bhagavān bhṛguṇe āpko devatāoṃ kā bhī devatā kahā hai | viṣṇo! āp kā rūpa atyanta purātana aura uttama-śreṣṭha hai || vāsudevo vasūnāṃ tvaṃ śakraṃ sthāpayitā tathā | deva-devo 'si devānām iti dvaipāyano 'bravīt ||
Bhīṣma dijo: «El venerable sabio del linaje de Bhṛgu te ha llamado el Dios de los dioses. Oh Viṣṇu, tu forma es antiquísima y supremamente excelsa. Tú eres Vāsudeva entre los Vasus, y tú fuiste quien estableció a Śakra (Indra) en la soberanía del cielo. Así declaró el sabio Dvaipāyana: “Tú eres el Dios de los dioses.”»
भीष्म उवाच
The verse asserts Viṣṇu’s supreme status: even the gods depend upon him. By portraying him as the one who legitimizes Indra’s rule in heaven, it frames divine authority and cosmic governance as grounded in a higher, dharmic source.
Bhīṣma offers a stuti (praise) identifying Viṣṇu/Kṛṣṇa as primordial and unsurpassed, citing revered seers (a Bhṛgu sage and Dvaipāyana/Vyāsa) as witnesses to this doctrine, and highlighting his role in establishing Indra’s sovereignty.