Shloka 12
Chapter 47: Krauñca-vyūha Deployment and Conch-Signals
Kaurava–Pāṇḍava Readiness
विमुच्य कवचं वीरो निक्षिप्य च वरायुधम् । अवरुह्ा रथात् क्षिप्रंं पद्भधयामेव कृतांजलि:,राजन! तदनन्तर वीर राजा युधिष्ठिरने समुद्रके समान उन दोनों सेनाओंको युद्धके लिये उपस्थित और चंचल हुई देख कवच खोलकर अपने उत्तम आयुधोंको नीचे डाल दिया और रथसे शीघ्र उतरकर वे पैदल ही हाथ जोड़े पितामह भीष्मको लक्ष्य करके चल दिये। धर्मराज युधिष्छिर मौन एवं पूर्वाभिमुख हो शत्रुसेनाकी ओर चले गये
sañjaya uvāca |
vimucya kavacaṁ vīro nikṣipya ca varāyudham |
avaruhya rathāt kṣipraṁ padbhyām eva kṛtāñjaliḥ rājann |
Sañjaya dijo: «Oh rey, el héroe, tras desabrocharse la armadura y deponer sus excelentes armas, descendió con presteza de su carro. Con las palmas juntas en reverencia, avanzó a pie». El acto señala un giro deliberado: de la postura de combate a la humildad y a la corrección dhármica, buscando la conducta justa y la bendición antes de la violencia de la batalla.
संजय उवाच