Shloka 22
Kurukṣetra-sainyadarśana and Arjuna-viṣāda (धर्मक्षेत्रे समवेता युयुत्सवः — अर्जुनविषाद)
इस प्रकार श्रीमह्याभारत भीष्मपर्वके अन्तर्गत श्रीमद्भगवद्गीतापर्वनें श्रीकृष्ण और अर्जुनका संवादविषयक बाईसवाँ अध्याय पूरा हुआ,न चापि रिपवस्तेभ्य: सर्पग्या ये च दंष्टिण: शत्रु तथा सर्प आदि विषैले दाँतोंवाले जीव भी उनको कोई हानि नहीं पहुँचा सकते। राजकुलसे भी उन्हें कोई भय नहीं होता है। इसका पाठ करनेसे विवादमें विजय प्राप्त होती है और बंदी बन्धनसे मुक्त हो जाता है
iti prakāraṁ śrīmahābhārate bhīṣmaparvaṇi antar-gataṁ śrīmadbhagavadgītāparvaṇi śrīkṛṣṇārjunasaṁvāda-viṣayakaḥ dvāviṁśatimo 'dhyāyaḥ samāptaḥ | na cāpi ripavas tebhyaḥ sarpā ye ca daṁṣṭriṇaḥ | śatravaḥ sarpādayo viṣa-daṁṣṭriṇaḥ prāṇino 'pi teṣāṁ kiñcid api hāniṁ na prāpayituṁ śaknuvanti | rājaku-lād api teṣāṁ bhayaṁ na bhavati | asya pāṭhena vivāde jayaḥ prāpyate bandī-bandhanāc ca mucyate |
Así concluye el vigésimo segundo capítulo de la sección de la Bhagavad Gītā, inserta en el Bhīṣma Parva del Mahābhārata, que expone el diálogo entre Śrī Kṛṣṇa y Arjuna. Se afirma además que ni los enemigos, ni las serpientes u otras criaturas de colmillos ponzoñosos, pueden dañar a quien queda amparado por esta recitación; tampoco le nace temor ante linajes reales o poderes mundanos. Al leerla o recitarla, se dice que se obtiene victoria en las disputas y que el cautivo es liberado de sus ataduras: una garantía que presenta el texto como fuente de protección moral y fuerza auspiciosa.
वायुदेव उवाच