Shloka 246
भीष्मवधोपाय-प्रश्नः (Inquiry into the means to overcome Bhīṣma) | Chapter 103
ऋते त्वां राक्षसश्रेष्ठ सर्वविद्यासु पारगम् । जैसे वृत्रासुर देवताओंकी सेनाको मार भगाता था, उसी प्रकार वह भी क्रोधपूर्वक मेरी सेनाको खदेड़ रहा है। मैं युद्धस्थलमें सम्पूर्ण विद्याओंके पारंगत तथा राक्षसोंमें सर्वश्रेष्ठ तुम-जैसे वीरको छोड़कर दूसरे किसीको ऐसा नहीं देखता, जो उस रोगकी सबसे उत्तम दवा हो सके
ṛte tvāṃ rākṣasaśreṣṭha sarvavidyāsu pāragam | yathā vṛtrāsuro devatānāṃ senāṃ mārabhāgāyata, tathā sa api krodhapūrvakaṃ mama senāṃ khadedayati | ahaṃ yuddhasthale samastavidyāpāraṅgataṃ rākṣaseṣu ca sarvaśreṣṭhaṃ tvādṛśaṃ vīraṃ vihāya anyaṃ kaṃcid na paśyāmi, yo ’sya rogasyottamāṃ bhiṣajam bhavet ||
Dijo Sañjaya: «Salvo tú—el mejor de los Rākṣasas, consumado en toda rama del saber—no veo a nadie más. Así como Vṛtrāsura en otro tiempo puso en fuga a los ejércitos de los dioses, así también este guerrero, en su ira, está haciendo retroceder a mis fuerzas. En este campo de batalla, dejando aparte a un héroe como tú—supremo entre los Rākṣasas y plenamente adiestrado en todas las artes—no percibo a nadie que pueda ser el remedio más excelente para esta “enfermedad” que se ha apoderado del ejército.»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse frames military collapse as a ‘disease’ and highlights the ethical-political duty of seeking the most competent remedy—i.e., relying on the truly capable leader/warrior rather than on numbers or panic. It also shows how epic memory (Vṛtrāsura’s rout of the gods) is used to interpret present events and intensify urgency.
Sanjaya describes a fierce warrior driving back the army in anger and tells the addressed Rākṣasa-hero that, apart from him—renowned and skilled in all arts—no one seems capable of checking the disaster on the battlefield.