Shloka 102
Adhyāya 90: Babhruvāhana’s Reception and the Commencement of Yudhiṣṭhira’s Aśvamedha
न यज्ञैविविधैर्विप्र यथान्यायेन संचितै: । “विप्रवर! मनुष्योंके लिये धन ही पुण्यका हेतु नहीं है। साधु पुरुष अपनी शक्तिके अनुसार सुगमतापूर्वक पुण्यका अर्जन कर लेते हैं। न्यायपूर्वक संचित किये हुए अन्नके दानसे जैसा उत्तम फल प्राप्त होता है, वैसा नाना प्रकारके यज्ञोंका अनुष्ठान करनेसे भी नहीं सुलभ होता ।।
na yajñair vividhair vipra yathānyāyena saṃcitaiḥ | krodhād dāna-phalaṃ hanti lobhāt svargaṃ na gacchati ||
El suegro dijo: “Oh brāhmaṇa, el bien supremo no se asegura solo por celebrar muchos tipos de sacrificios. Para los seres humanos, la riqueza no es la única causa del mérito; los virtuosos, según su capacidad, pueden reunir mérito con facilidad. El fruto excelente que se obtiene al dar alimento adquirido con justicia no se alcanza tan fácilmente ni siquiera emprendiendo diversos sacrificios. Además, la ira destruye el fruto de la caridad, y por la codicia no se llega al cielo.”
श्षशुर उवाच
Educational Q&A
Ritual sacrifice is not automatically superior to ethical giving: charity made from justly acquired resources yields great merit, but anger can ruin the merit of giving, and greed blocks spiritual ascent (svarga).
A father-in-law addresses a brāhmaṇa, offering moral instruction: he contrasts elaborate sacrifices with simple, righteous charity and warns that inner vices—anger and greed—undermine religious acts and their results.