Babhruvāhana’s Lament and Appeal for Expiation (प्रायश्चित्त-याचना)
किंतु सर्वापराधो<5यं यदि तेड्द्य धनंजय: । क्षमस्व याच्यमाना वै जीवयस्व धनंजयम्
kintu sarvāparādho 'yaṁ yadi te 'dya dhanañjayaḥ | kṣamasva yācyamānā vai jīvayasva dhanañjayam ||
Vaiśampāyana dijo: «Aunque este Dhanañjaya (Arjuna) haya cometido toda clase de ofensas contra ti, perdónalo hoy. Te suplico por su propia vida: deja vivir a Dhanañjaya.»
वैशम्पायन उवाच
The verse elevates kṣamā (forgiveness) as a dharmic response even when the other party seems wholly at fault, emphasizing mercy and the preservation of life over anger and punishment.
A speaker (reported by Vaiśaṃpāyana) conveys an urgent supplication to forgive Dhanañjaya (Arjuna) and to spare his life, framing the moment as a decisive ethical choice between vengeance and compassion.