Shloka 33
Ulūpī–Citravāhinī Saṃvāda: Dhanaṃjaya-patana and Prāya-threat
ततः स बाल्यात् पितरं विव्याध हृदि पत्रिणा । निशितेन सुपुड्खेन बलवद् बश्रुवाहन:,उसने बालोचित अविवेकके कारण परिणामपर विचार किये बिना ही सुन्दर पाँखवाले एक तीखे बाणद्वारा पिताकी छातीमें एक गहरा आघात किया
tataḥ sa bālyāt pitaraṁ vivyādha hṛdi patriṇā | niśitena supuṅkhena balavad bāṇavāhanaḥ ||
Entonces, por la irreflexión propia de la niñez, hirió a su propio padre en el pecho con una flecha aguda, bien emplumada y penetrante, clavándola con fuerza. El episodio muestra cómo la acción sin discernimiento —guiada por un impulso inmaduro y no por la reflexión— puede causar un daño grave y acarrear consecuencias morales.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that actions done in childish impulsiveness (bālyāt), without foresight or ethical reflection, can cause irreversible harm—especially when directed against those to whom one owes the highest duty, such as one’s father.
A young archer, acting out of immaturity, shoots a sharp, well-feathered arrow into his father’s chest, inflicting a deep wound; the narration emphasizes the force and the tragic impropriety of the act.