Shloka 24
बभ्रुवाहन-धनंजययोः संग्रामः
Babhruvāhana and Dhanaṃjaya’s engagement at Maṇipūra
शान्त्यर्थ सर्वयोधानाम भ्यगच्छत पाण्डवम् । समस्त सैन्धव वीरोंको कष्ट पाते जान धृतराष्ट्रकी पुत्री दःशला अपने बेटे सुरथके वीर बालकको जो उसका पौत्र था, साथ ले रथपर सवार हो रणभूमिमें पाण्डुकुमार अर्जुनके पास आयी। उसके आनेका उद्देश्य यह था कि सब योद्धा युद्ध छोड़कर शान्त हो जायूँ || २२-२३ $ ।।
śāntyarthaṁ sarvayodhānām abhyagacchat pāṇḍavam | sā dhṛtarāṣṭrasya duhitā duḥśalā putrasya sūrathasya vīra-bālakaṁ pautraṁ saha rathārūḍhā raṇabhūmau pāṇḍu-kumāram arjunaṁ samupāyayau | tasyāgamana-kāraṇaṁ yathā sarve yodhā yuddhaṁ tyaktvā śāntā bhaveyuḥ || sā dhanañjayam āsādya rurōdārta-svaraṁ tadā ||
Vaiśampāyana dijo: Buscando la paz para todos los guerreros, Duḥśalā —hija de Dhṛtarāṣṭra— acudió a Arjuna, el Pāṇḍava, en el campo de batalla. Subida a un carro, llevaba consigo a un niño valiente, el hijo de su hijo Sūratha, es decir, su propio nieto. Su propósito al venir era que los combatientes abandonaran la contienda y se aquietaran. Al llegar ante Dhanañjaya (Arjuna), rompió a llorar con voz afligida.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even amid the aftermath of war, dharma can express itself as a deliberate turning toward śānti (peace): a courageous appeal to stop violence, grounded in compassion and the recognition of shared human and familial bonds.
Duḥśalā, Dhṛtarāṣṭra’s daughter, arrives on a chariot at the battlefield with her grandson and approaches Arjuna to seek the pacification of the warriors; upon reaching him, she breaks down and weeps, signaling a plea born of grief and urgency.