Yudhiṣṭhira’s Procession, Encampment (Niveśa), and Auspicious Timing for Ritual Action
ततो ययु: पाण्डुसुता ब्राह्मणान् स्वस्ति वाच्य च । अर्चयित्वा सुरश्रेष्ठ॑ पूर्वमेव महेश्वरम्
tato yayuḥ pāṇḍusutā brāhmaṇān svasti vācya ca | arcayitvā suraśreṣṭhaṃ pūrvam eva maheśvaram |
Dijo Vaiśampāyana: Entonces los hijos de Pāṇḍu se pusieron en camino, después de hacer que los brāhmaṇas pronunciaran primero bendiciones auspiciosas. Adoraron a Maheśvara—el más excelso entre los dioses—antes que nada; y sólo después iniciaron la marcha, fortalecidos por los dones de su gracia y por la certeza de que su empresa se ajustaba a la rectitud sagrada.
वैशम्पायन उवाच
Before undertaking major actions, one should seek auspicious blessings and place the act under sacred discipline—honouring the divine and the learned (Brāhmaṇas) so that the journey proceeds in harmony with dharma rather than mere impulse.
The Pāṇḍavas prepare to depart. They first arrange for Brāhmaṇas to recite blessings (svasti) and worship Maheśvara (Śiva) as the foremost divine protector, and then begin their journey with confidence and ritual propriety.