Shloka 1
Abhimanyu’s Śrāddha; Vyāsa’s Assurance of the Unborn Heir (अभिमन्योः श्राद्धं तथा गर्भरक्षणोपदेशः)
औपनआक्ाा बा अकाल एकषेष्टितमो< ध्याय: श्रीकृष्णका सुभद्राके कहनेसे वसुदेवजीको अभिमन्युवधका वृत्तान्त सुनाना वैशम्पायन उवाच कथयतन्नेव तु तदा वासुदेव: प्रतापवान् । महाभारतसयुद्ध॑ तत्कथान्ते पितुरग्रत:
vaiśampāyana uvāca | kathayat tan naiva tu tadā vāsudevaḥ pratāpavān | mahābhārata-yuddhaṃ tat-kathānte pitur agrataḥ ||
Dijo Vaiśampāyana: En aquel tiempo, el poderoso Vāsudeva (Kṛṣṇa), mientras relataba ante su padre los sucesos de la guerra del Mahābhārata, omitió deliberadamente, en medio de la narración, el episodio de la muerte de Abhimanyu. El héroe de gran sabiduría pensó que, al oír la funesta noticia de la muerte de su nieto, su padre podría verse abatido por el dolor y la aflicción; por ello, por compasión y decoro en la palabra, no refirió aquel pasaje.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharma in speech: even when telling the truth, one should consider timing, audience, and the potential harm of painful information. Kṛṣṇa’s restraint models compassionate discretion—truth guided by empathy and responsibility.
Vaiśampāyana tells Janamejaya that Kṛṣṇa, while narrating the Mahābhārata war to his father Vasudeva, intentionally omits the account of Abhimanyu’s killing, fearing it would cause his father intense grief upon hearing of his grandson’s death.