Shloka 363
Vyāsa’s Boon-Offer and Dhṛtarāṣṭra’s Remorse in the Forest Assembly (आश्रमवासिक पर्व, अध्याय ३६)
श्र॒त्वा राज्ञस्तदा निष्ठां न त्वशोचन् गतीश्व ते । तदनन्तर राजाकी मृत्युका समाचार सुनकर बहुत-से तपोधन उस तपोवनमें आये। उन्होंने उनके लिये कोई शोक नहीं किया; क्योंकि उन तीनोंकी सदगतिके विषयमें उनके मनमें संशय नहीं था
śrutvā rājñas tadā niṣṭhāṃ na tv aśocan gatīś ca te | tad-anantaraṃ rājñāṃ mṛtyu-kāḥ samācāraṃ śrutvā bahavaḥ tapodhanāḥ tasmin tapovane āyayuḥ | teṣāṃ teṣāṃ kṛte na śocan; yatas teṣāṃ trayāṇāṃ sad-gati-viṣaye teṣāṃ manasi saṃśayo na āsīt |
Nārada dijo: Al oír el firme final del rey, aquellos sabios no se lamentaron por él, pues estaban seguros de su destino bienaventurado. Después, al conocer la noticia de la muerte del rey, muchos ascetas ricos en austeridad acudieron a aquel bosque de ermitaños. No lloraron al que había partido, porque en sus mentes no quedaba duda alguna acerca del buen curso alcanzado por aquellos tres.
नारद उवाच
Educational Q&A
True steadfastness in dharma and renunciation leads to an auspicious end; therefore the wise do not indulge in grief when they are certain of a righteous person’s good destiny.
Nārada reports that, after hearing of the king’s resolute end and then the news of his death, many ascetics arrive at the hermitage. They refrain from mourning because they have no doubt that the departed—spoken of as ‘those three’—have attained a blessed course.