Shloka 9
Bhāgīrathī-tīra-śauca, Kurukṣetra-gamana, and Śatayūpa-āśrama-dīkṣā (गङ्गातीरशौच–कुरुक्षेत्रगमन–शतयूपाश्रमदीक्षा)
जामय: पूजिता: कच्चित् तव गेहे नरर्षभ । नरश्रेष्ठ! तुम्हारे राज्यमें स्त्रियों, बालकों और वृद्धोंको दुःख तो नहीं भोगना पड़ता? वे जीविकाके लिये भीख तो नहीं माँगते हैं? तुम्हारे घरमें सौभाग्यवती बहू-बेटियोंका आदर- सत्कार तो होता है न? ।। ८ $ ।। कच्चिद् राजर्षिवंशो5यं त्वामासाद्य महीपतिम्
Dhṛtarāṣṭra uvāca: Jāmayaḥ pūjitāḥ kaccit tava gehe nararṣabha? Naraśreṣṭha! Tava rājyaṁe striyo bālakāś ca vṛddhāś ca duḥkhaṁ na bhogayanti? Te jīvikārthaṁ bhikṣāṁ na yācante? Tava gehe saubhāgyavatīnāṁ vadhū-duhitṝṇāṁ ādarasatkāraḥ kaccid bhavati? Kaccid rājarṣivaṁśo ’yaṁ tvām āsādya mahīpatim…
Dhṛtarāṣṭra dijo: «Oh toro entre los hombres, ¿son debidamente honradas las mujeres de tu casa? Oh el mejor de los hombres, ¿en tu reino viven las mujeres, los niños y los ancianos sin verse obligados a padecer sufrimiento? ¿No se ven compelidos a mendigar para su sustento? Y en tu hogar, ¿son tratadas con respeto y debida hospitalidad tus afortunadas nueras y tus hijas? ¿Ha seguido prosperando este linaje de reyes-ṛṣi, tras alcanzarte a ti como soberano…?»
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
A king’s legitimacy is measured by dharma in practice: safeguarding the vulnerable (women, children, elders), preventing destitution and begging, and maintaining honor and respectful treatment within the household—especially toward daughters-in-law and daughters.
Dhṛtarāṣṭra poses traditional ‘kaccit’ welfare-questions to a ruler, checking whether the realm and household are well-governed: whether dependents suffer, whether poverty has driven people to beg, and whether women of the family receive due respect—framing good kingship as care and social order.