Shloka 26
धृतराष्ट्रस्य वनप्रस्थानम् — Dhṛtarāṣṭra’s Departure for Forest Life
स बहिर्दिवसानेव जनौघं परिपालयन् । न्यवसन्नूपति: पठच ततो5गच्छद् वन॑ प्रति,बाहर जाकर पुरवासी मनुष्योंकी प्रतीक्षा करते हुए वे पाँच दिनोंतक एक ही स्थानपर टिके रहे। फिर सबको साथ लेकर वनमें गये
sa bahir divasāneva janaughaṃ paripālayan | nyavasann ūpatiḥ pañca tato ’gacchad vanaṃ prati ||
Dijo Vaiśampāyana: El rey salió al exterior y aguardó a la muchedumbre de los habitantes de la ciudad, velando por el gentío. Permaneció en un mismo lugar durante cinco días; luego, llevando a todos consigo, se encaminó hacia el bosque—señal de una retirada deliberada y regida por el deber, no de un abandono apresurado de quienes dependían de él.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even when turning toward renunciation, a ruler must not abandon dependents abruptly; dharma requires orderly transition, protection of the community, and accountability before withdrawal.
The king goes outside and waits while overseeing the assembled citizens, stays there for five days, and then proceeds toward the forest together with the people—marking the formal move into forest-dwelling life.