Śrāddha-Kalpa: Pitṛ-Pūjā and Tithi-Phala (श्राद्धकल्पः पितृपूजा च तिथिफलम्)
सब दक्षिणाओंमें सुवर्णका ही विधान है; अतः जो सुवर्ण दान करते हैं, वे सब कुछ दान करनेवाले होते हैं ।।
bhīṣma uvāca | sarva-dakṣiṇāsu suvarṇasyaiva vidhānaḥ; ataḥ ye suvarṇaṃ dadati te sarvaṃ dadati || devatās te prayacchanti ye suvarṇaṃ dadaty atha | agnir hi devatāḥ sarvāḥ suvarṇaṃ ca tad-ātmakam ||
Dijo Bhishma: Entre todas las dádivas y estipendios sacrificiales, el oro es el que se prescribe de modo especial; por ello, a quienes dan oro se les considera como si lo hubieran dado todo. En verdad, se dice que quien ofrece oro está ofreciendo a los propios dioses, pues el Fuego (Agni) encarna a todas las deidades, y el oro es de la misma naturaleza y forma que el Fuego.
भीष्म उवाच
Gold-giving is praised as a supreme form of dāna and dakṣiṇā: because gold is identified with Agni, and Agni is said to contain all deities, donating gold is symbolically equivalent to honoring all gods and thus counts as an all-encompassing gift.
In Anuśāsana Parva’s instruction on dharma, Bhishma continues advising on the ethics and fruits of giving. Here he elevates suvarṇa-dāna by linking it to yajña symbolism: gold is treated as the essence/form of sacrificial Fire, so its donation carries broad religious and moral merit.