Shloka 48
Phala of Vrata, Niyama, Svādhyāya, Dama, Satya, Brahmacarya, and Service (व्रत-नियम-स्वाध्याय-दम-सत्य-ब्रह्मचर्य-शुश्रूषा-फलप्रश्नः)
काले च शक््त्या मत्सरं वर्जयित्वा शुद्धात्मान: श्रद्धिन: पुण्यशीला: । दत्त्वा गा वै लोकममुं प्रपन्ना देदीप्यन्ते पुण्यशीलास्तु नाके,'कितने ही शुद्धचित्त, श्रद्धालु एवं पुण्यात्मा पुरुष ईर्ष्याका त्याग करके समयपर यथाशक्ति गोदान करके परलोकमें पहुँचकर अपने पुण्यमय शील-स्वभावके कारण स्वर्गलोकमें प्रकाशित होते हैं
kāle ca śaktyā matsaraṁ varjayitvā śuddhātmānaḥ śraddhinaḥ puṇyaśīlāḥ | dattvā gā vai lokam amuṁ prapannā dedīpyante puṇyaśīlāstu nāke ||
Dijo Naciketa: «Quienes, en el tiempo debido y según sus medios, abandonan la envidia, conservan el corazón puro, permanecen firmes en la fe y asentados en la virtud—habiendo dado vacas en caridad, alcanzan el otro mundo. Allí, en el cielo, resplandecen, hechos radiantes por el mérito y el carácter nacidos de su vida justa.»
नाचिकेत उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that inner purity and freedom from envy, joined with faith and virtuous conduct, should express themselves through timely, capacity-based charity—especially go-dāna. Such dharmic living yields posthumous well-being, described as radiance in heaven.
Nāciketa is speaking in a didactic context, praising the ethical discipline of renouncing jealousy and performing charitable giving. He links a concrete act (gift of cows) with a moral disposition (puṇyaśīla, śraddhā, śuddhātman) and its karmic result (attainment of the next world and splendor in svarga).