Pānīya-dāna and Anna-dāna: The Primacy of Life-Sustaining Gifts (पानीयदान-प्रशंसा / अन्नदान-प्रशंसा)
अन्नदस्यान्नवक्षाश्व॒ सर्वकामफलप्रदा: । भवन्ति चेह चामुत्र नृपतेर्नात्र संशय:
nāradā uvāca | annadasyānnavakṣāśva sarvakāmaphalapradāḥ | bhavanti ceha cāmutra nṛpater nātra saṁśayaḥ ||
Dijo Nārada: Para el rey que da alimento en caridad, las mismas cosechas de grano se vuelven dispensadoras de toda recompensa deseada, tanto en este mundo como en el venidero. De ello, oh rey, no hay duda.
नारद उवाच
Food-giving (anna-dāna) is presented as a supreme form of charity: it yields comprehensive benefits and desired results for a ruler, bringing merit both in worldly life and in the afterlife.
Nārada addresses a king and affirms, as a dharma-instruction, that the king who supports others through the gift of food gains assured auspicious results; the verse emphasizes certainty (“no doubt”) about this moral law.