नृगो ययातिर्नहुषो यदुः पूरुश्च॒ वीर्यवान्
bhīṣma uvāca | nṛgo yayātir nahuṣo yaduḥ pūruś ca vīryavān | atha rājaṛṣīṇāṃ nāmāni śṛṇu—rājā nṛgaḥ, yayātiḥ, nahuṣaḥ, yaduḥ, vīryavān pūruḥ, dhundhumāraḥ, dilīpaḥ, pratāpī sagaraḥ, kṛśāśvaḥ, yauvanāśvaḥ, citrāśvaḥ, satyavān, duṣyantaḥ, mahāyaśas cakravartī rājā bharataḥ, pavanaḥ, janakaḥ, rājā dṛṣṭarathaḥ, naraśreṣṭhaḥ raghuḥ, rājā daśarathaḥ, rākṣasahantā vīravaraḥ śrīrāmaḥ, śaśabinduḥ, bhagīrathaḥ, hariścandraḥ, maruttaḥ, rājā dṛḍharathaḥ, mahodaryaḥ, alarkaḥ, narādhipa ailāḥ (purūravāḥ), naraśreṣṭhaḥ karandhamaḥ, rājā kadhmoraḥ, dakṣaḥ, ambarīṣaḥ, kukuraḥ, mahāyaśā raivataḥ, kuruḥ, saṃvaraṇaḥ, satyaparākramaḥ māndhātā, rājaṛṣiḥ mucukundaḥ, gaṅgā-sevitaḥ rājā jahnuḥ, ādirājaḥ venanandanaḥ pṛthuḥ, sarvapriyakaras mitrabhānuḥ, rājā trasahasyuḥ, rājaṛṣiśreṣṭhaḥ śvetaḥ, prasiddhaḥ rājā mahābhiṣaḥ, rājā nimiḥ, aṣṭakaḥ, āyuḥ, rājaṛṣiḥ kṣupaḥ, rājā kakṣeyuḥ, pratardanaḥ, divodāsaḥ, kosalanareśaḥ sudāsaḥ, purūravāḥ, rājaṛṣiḥ nalaḥ, prajāpatiḥ manuḥ, havidhraḥ, pṛṣadhraḥ, pratīpaḥ, śāntanuḥ, ajaḥ, prācīnabarhiḥ, mahāyaśā ikṣvākuḥ, rājā anaraṇyaḥ, jānujaṅghaḥ, rājaṛṣiḥ kakṣasenaḥ, tathā ca anye ye purāṇeṣu bahuśo varṇitāḥ | ete sarve puṇyātmānaḥ rājānaḥ smaraṇīyāḥ | yaḥ kaścid manuṣyaḥ pratidinaṃ prātaḥ utthāya snātvā śuciḥ prātaḥkāle sāyaṃkāle ca etān nāmāni paṭhati, sa dharmaphalasya bhāgī bhavati |
Bhīṣma dijo: «Escucha ahora los nombres de los reyes sabios: el rey Nṛga, Yayāti, Nahuṣa, Yadu, el poderoso Pūru; Dhundhumāra, Dilīpa; el valiente Sagara; Kṛśāśva, Yauvanāśva, Citrāśva, Satyavān; Duṣyanta; Bharata, el ilustre monarca universal; Pavana, Janaka; el rey Dṛṣṭaratha; Raghu, el mejor de los hombres; el rey Daśaratha; Śrī Rāma, héroe que aniquila a los rākṣasas; Śaśabindu; Bhagīratha; Hariścandra; Marutta; el rey Dṛḍharatha; Mahodarya; Alarka; el Aila (Purūravas); Karaṇḍhama, el mejor de los hombres; el rey Kadhmora; Dakṣa; Ambarīṣa; Kukura; el célebre Raivata; Kuru; Saṃvaraṇa; Māndhātā, firme en la verdad; el rey sabio Mucukunda; Jahnu, servido por el Gaṅgā; Pṛthu, rey primordial, hijo de Vena; Mitrabhānu, amado de todos; el rey Trasahasyu; el supremo rey sabio Śveta; el afamado rey Mahābhiṣa; el rey Nimi; Aṣṭaka; Āyu; el rey sabio Kṣupa; el rey Kakṣeyu; Pratardana; Divodāsa; Sudāsa, señor de Kosala; Purūravas; el rey sabio Nala; Prajāpati Manu; Havidhra; Pṛṣadhra; Pratīpa; Śāntanu; Aja; Prācīnabarhi; el ilustre Ikṣvāku; el rey Anaraṇya; Jānujaṅgha; el rey sabio Kakṣasena; y otros más, celebrados una y otra vez en los Purāṇas. Todos estos reyes de santo mérito son dignos de recuerdo. Quien, alzándose cada día, purificado por el baño y la limpieza, recite estos nombres por la mañana y de nuevo al atardecer, participará de los frutos del dharma.»
भीष्म उवाच
Remembering and reciting the names of exemplary kings—figures associated with righteous rule and merit—functions as a dharmic practice. When done with daily purity (after bathing) at morning and evening, it is said to make one a participant in the fruits of dharma, emphasizing moral memory, reverence for righteous exemplars, and disciplined routine.
Bhishma, instructing on dharma in the Anushasana Parva, enumerates a long roll of celebrated royal sages and renowned kings known from Itihasa and Purana traditions. He concludes with a phalaśruti-style statement: regular recitation of these names by a purified person yields religious merit.