निर्णये वा महाबुद्धे सर्वधर्मविदां वर । प्रत्यक्षमागमो वेति कि तयो: कारणं भवेत्
Vaiśampāyana uvāca: nirṇaye vā mahābuddhe sarvadharmavidāṃ vara | pratyakṣam āgamo veti kiṃ tayoḥ kāraṇaṃ bhavet ||
Dijo Vaiśampāyana: «¡Oh, de gran entendimiento, el mejor entre todos los conocedores del dharma! Cuando haya que dirimir una cuestión de dharma, ¿debe uno apoyarse en la percepción directa o en la tradición autorizada (āgama)? De estas dos, ¿cuál es el fundamento decisivo para establecer una conclusión doctrinal?»
वैशम्पायन उवाच
The verse frames a foundational inquiry in dharma-discourse: when ethical or religious conclusions are disputed, what counts as the primary pramāṇa (means of valid knowledge)—direct perception (pratyakṣa) or authoritative tradition/scripture (āgama)?
Vaiśampāyana reports a question addressed to the Pitāmaha (Bhīṣma) in the Anuśāsana context: the interlocutor seeks guidance on how to adjudicate dharma—by what is directly seen/experienced or by what is transmitted as authoritative teaching.