नित्येन ब्रह्मचर्येण लिड्रमस्य यदा स्थितम् । महयत्यस्य लोकक्न प्रियं होतन्महात्मन:
nityena brahmacaryeṇa liṅgam asya yadā sthitam | mahayaty asya lokānāṁ priyaṁ hotaṁ mahātmanāḥ ||
Dijo Vāyu: «Cuando una persona, firme en el brahmacarya cotidiano, rinde culto con regularidad a este Śiva-liṅga, éste se vuelve sumamente querido para el magnánimo Señor Śaṅkara y trae honra y elevación a los mundos. La enseñanza es que la autodisciplina unida a una devoción constante complace de modo especial a Śiva y produce un beneficio auspicioso que trasciende al individuo».
वायुदेव उवाच
The verse teaches that brahmacarya (disciplined self-restraint) combined with consistent daily worship is especially pleasing to Śiva (Śaṅkara) and produces auspicious, elevating results for the wider world, not merely the practitioner.
Vāyu is speaking, praising a specific religious observance: maintaining brahmacarya and performing daily worship of a Śiva-liṅga. He states that such practice becomes dear to Śaṅkara and leads to honor and uplift for the worlds.