सुवर्णवर्णो निर्धूम: सड़तोर्ध्वशिख: कवि: । क्रुद्धेनाड़िरसा शप्तो गुणैरेतैर्विवर्जित:
arjuna uvāca | suvarṇavarṇo nirdhūmaḥ sadotrdhvaśikhaḥ kaviḥ | kruddhenāṅgirasā śapto guṇair etair vivarjitaḥ ||
Dijo Arjuna: «Antaño Agni era de color dorado, sin humo, y su llama se alzaba siempre hacia lo alto. Pero el sabio Aṅgiras, colmado de ira, pronunció una maldición contra él; por eso Agni está ahora privado de aquellas cualidades primeras.»
अजुन उवाच
The verse highlights the ethical consequence of anger and the potency of a sage’s speech: even a cosmic power like Agni can lose auspicious qualities when subjected to a curse born of wrath, underscoring restraint and responsibility in word and emotion.
Arjuna describes Agni’s former ideal nature—golden, smokeless, and with an upward flame—and explains that these traits were lost because the sage Aṅgiras, angered, cursed Agni, resulting in Agni’s present altered condition.