धर्मनिन्दा–धर्मोपासनाफलम् तथा साध्वाचारलक्षणम्
Fruits of Disparaging vs. Observing Dharma; Marks of Good Conduct
उग्रान्नं गर्हितं देवि गणान्न॑ श्राद्धसूतकम् । दुष्टान्न नैव भोक्तव्यं शूद्रान्नं नैव कर्हिचित्
ugrānnaṁ garhitaṁ devi gaṇānnaṁ śrāddha-sūtakam | duṣṭānnaṁ naiva bhoktavyaṁ śūdrānnaṁ naiva karhicit ||
Mahādeśvara dijo: “Oh Diosa, la comida obtenida de una persona de temperamento feroz y dañino es censurable. Asimismo, no debe comerse alimento ligado a la impureza de (cierto) grupo, ni el asociado a los ritos de śrāddha, ni el relacionado con la impureza por nacimiento, ni el alimento de un malvado; y jamás, en ningún tiempo, debe comerse comida de un Śūdra.” La instrucción se formula como regla de pureza y cautela ética: lo que se ingiere se considera de consecuencia moral y ritual, y por ello sólo debe aceptarse de fuentes que el código de dharma del texto juzga puras y dignas de confianza.
श्रीमहेश्वर उवाच
The verse teaches that eating is a dharmic act with ritual and moral consequences; therefore one should avoid food linked to censured sources—cruel or wicked persons and contexts marked by impurity (such as birth-impurity) or certain rites (śrāddha)—as framed by the text’s purity-based code of conduct.
Śrī Mahēśvara addresses Devī and lays down prescriptive rules about what kinds of food should not be accepted or eaten, presenting them as part of a broader instruction on proper conduct (ācāra) and purity within the Anuśāsana Parva’s dharma-discourse.