Dvaipāyana–Kīṭa Saṃvāda: Karmic Memory, Fear of Death, and Embodied Pleasure
भेरीमृदंगशब्दांश्व तन्त्रीशब्दांश्ष पुष्कलान् | निषेविष्यन्ति वै मन्दा मांसभक्षा: कथं नरा:
bherīmṛdaṅgaśabdāṁś ca tantrīśabdāṁś ca puṣkalān | niṣevīṣyanti vai mandā māṁsabhakṣāḥ kathaṁ narāḥ ||
Bhīṣma dijo: «¿Cómo podrían los hombres torpes y comedores de carne deleitarse de verdad con los abundantes sonidos de los timbales y los mṛdaṅgas, y con la rica música de los instrumentos de cuerda?»
भीष्म उवाच
Bhīṣma links ethical and dietary discipline with inner refinement: coarse habits (here, meat-eating and dullness) are portrayed as incompatible with genuine appreciation of elevated, cultured arts like refined music.
In Bhīṣma’s instruction on conduct, he uses a rhetorical question to criticize certain dispositions and habits, suggesting that people of coarse taste are unlikely to truly relish or uphold refined cultural and moral practices.