Shloka 32
आदि पर्व — अध्याय ८३: ययाति-इन्द्र-संवादः तथा अष्टक-प्रश्नः
Yayāti–Indra Dialogue and Aṣṭaka’s Inquiry
पाए शेख ययातिरुवाच ऋतुं वै याचमानाया भगवन् नान्यचेतसा । दुहितुर्दानवेन्द्रस्य धर्म्यमेतत् कृत॑ं मया,ययाति बोले--भगवन्! दानवराजकी पुत्री मुझसे ऋतुदान माँग रही थी; अतः मैंने धर्म-सम्मत मानकर यह कार्य किया, किसी दूसरे विचारसे नहीं। ब्रह्मन! जो पुरुष न्याययुक्त ऋतुकी याचना करनेवाली स्त्रीको ऋतुदान नहीं देता, वह ब्रह्मवादी दविद्वानोंद्वारा भ्रूणहत्या करनेवाला कहा जाता है। जो न्यायसम्मत कामनासे युक्त गम्या स्त्रीके द्वारा एकान्तमें प्रार्थना करनेपर उसके साथ समागम नहीं करता, वह धर्म-शास्त्रमें विद्वानोंद्वारा गर्भकी हत्या करनेवाला बताया जाता है
yayātir uvāca | ṛtuṃ vai yācamānāyā bhagavan nānyacetasā | duhitur dānavendrasya dharmyam etat kṛtaṃ mayā ||
Yayāti dijo: «Oh venerable: la hija del señor de los Dānavas me pedía su estación legítima (ṛtu); sin otra intención, hice lo que se tiene por correcto conforme al dharma. Pues el hombre que rehúsa conceder el don del ṛtu a una mujer que lo solicita de manera lícita es declarado por los brahmavādines y por las autoridades doctas como quien mata al embrión. Del mismo modo, si una mujer que es compañera legítima, movida por un deseo justo, pide en privado la unión y él no se acerca a ella, los dharma-śāstras—según los sabios—lo describen como culpable, cual quien destruye el fruto del vientre.»
शुक्र उवाच
Educational Q&A
The passage frames conjugal access during the proper fertile period (ṛtu) as a dharmic obligation within a lawful relationship. Refusing a rightful request is portrayed as a grave ethical fault, likened—by learned authorities—to embryo-killing, emphasizing responsibility toward procreation and marital duty.
Yayāti defends his conduct before Śukra: he says he united with the Dānava-king’s daughter because she requested her ṛtu, and he acted without ulterior motive. He supports his defense by citing the dharmaśāstric view that denying such a lawful request is a serious sin.