Shloka 12
Duḥṣanta at Kaṇva-Āśrama; Śakuntalā’s Reception and Origin Prelude (दुःषन्तस्य कण्वाश्रमागमनम्)
अदितिर्दितिर्दनु: काला दनायु: सिंहिका तथा । क्रोधा प्राधा च विश्वा च विनता कपिला मुनि:,नरश्रेष्ठ! उनके नाम इस प्रकार हैं--अदिति, दिति, दनु, काला, दनायु, सिंहिका, क्रोधा (क्रूरा), प्राधा, विश्वा, विनता, कपिला, मुनि और कट्रू। भारत! ये सभी दक्षकी कन्याएँ हैं। इनके बल-पराक्रमसम्पन्न पुत्र-पौत्रोंकी संख्या अनन्त है
aditir ditir danuḥ kālā danāyuḥ siṁhikā tathā | krodhā prādhā ca viśvā ca vinatā kapilā muniḥ |
Vaiśampāyana dijo: «Aditi, Diti, Danu, Kālā, Danāyu, Siṁhikā, Krodhā, Prādhā, Viśvā, Vinatā, Kapilā y Muni: esos son sus nombres. Oh mejor de los hombres, oh Bhārata, todas ellas son hijas de Dakṣa; y los linajes que de ellas nacen—hijos y nietos dotados de fuerza y valentía—son incontables.»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage underscores the Mahābhārata’s emphasis on lineage and interconnected origins: vast communities and powers arise from a few ancestral figures, reminding the listener that social and cosmic orders are shaped by genealogy and inherited dispositions.
Vaiśampāyana continues a genealogical account, listing prominent daughters of Dakṣa and noting that their descendants—sons and grandsons famed for strength—are innumerable, setting the mythic background for later beings and clans.