Shloka 36
कुरुवंशप्रश्नः—दुःषन्तस्य राजधर्मवर्णनम्
Kuru Lineage Inquiry and the Portrait of King Duḥṣanta’s Rule
य इदं श्रावयेद् विद्वान् ब्राह्मणानिह पर्वसु । धूतपाप्मा जितस्वर्गो ब्रह्म गच्छति शाश्वतम्,जो विद्वान पर्वके दिन ब्राह्मणोंको इसका श्रवण कराता है, उसके सब पाप धुल जाते हैं और वह स्वर्गगलोकको जीतकर सनातन ब्रह्मको प्राप्त कर लेता है
ya idaṁ śrāvayed vidvān brāhmaṇān iha parvasu | dhūtapāpmā jitasvargo brahma gacchati śāśvatam ||
Dijo Vaiśampāyana: Un hombre sabio que, en las ocasiones sagradas de festividad, hace que los brahmanes escuchen esta recitación, queda purificado de pecado. Habiendo conquistado los frutos del cielo, alcanza el Brahman eterno. El verso presenta la transmisión pública del relato sagrado como un acto ético: enseñar y facilitar la escucha (śravaṇa) es en sí meritorio, purifica al que lo hace y lo orienta hacia la meta suprema, más allá del mero goce celestial.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Facilitating the hearing/recitation of sacred narrative for qualified listeners (here, Brāhmaṇas) on auspicious occasions is presented as a powerful dharmic act: it purifies sin, grants heavenly merit, and ultimately leads toward the highest attainment—eternal Brahman.
In a phalaśruti-style statement (a verse describing the ‘fruit’ of hearing/reciting), Vaiśampāyana declares the spiritual benefit accruing to a learned person who arranges or performs the recitation of this text during parvan (festival) occasions for Brahmins.