Shloka 7
Jaradkāru Encounters the Pitṛs
Jaratkāru-Pitṛdarśana
त॑ स्थाणुभूतं तिष्ठन्तं क्षुत्पिपासाश्रमातुर: । पुनः पुनर्मगं नष्ट पप्रच्छ पितरं तव,राजा भूख-प्यास और थकावटसे व्याकुल थे। इधर तुम्हारे पिता काठकी भाँति अविचल भावसे बैठे थे। राजाने बार-बार तुम्हारे पितासे उस भागे हुए मृगके विषयमें प्रश्न किया, परंतु मौन-व्रतावलम्बी होनेके कारण उन्होंने कुछ उत्तर नहीं दिया। तब राजाने धनुषकी नोकसे एक मरा हुआ साँप उठाकर उनके कंधेपर डाल दिया
taṁ sthāṇubhūtaṁ tiṣṭhantaṁ kṣutpipāsāśramāturaḥ | punaḥ punar mṛgaṁ naṣṭaṁ papraccha pitaraṁ tava ||
Afligido por el hambre, la sed y el cansancio, el rey preguntó una y otra vez a tu padre por el ciervo que había huido y se había perdido. Pero tu padre, inmóvil como un poste y atado a su silencio, no respondió. Esta escena alza la tensión ética: un soberano, empujado por el malestar del cuerpo y la frustración, se enfrenta al voto de contención de un asceta; y el encuentro pronto pasará de la impaciencia a la falta.
कृश उवाच
Educational Q&A
Bodily distress and impatience can cloud judgment, especially for a ruler; dharma requires restraint. The ascetic’s silence represents fidelity to a vow, while the king’s escalating frustration foreshadows an ethical lapse that will have consequences.
A king, exhausted and desperate after pursuing a deer, repeatedly asks a silent ascetic (the listener’s father) where the deer went. The ascetic remains unmoving and does not answer, setting up the king’s later act of disrespect described in the surrounding prose tradition.