Shloka 42
Gaṅgādvāra-tīrtha, Ulūpī-saṃvāda, and Arjuna’s Dharma-Deliberation (गङ्गाद्वार-तीर्थम्, उलूपी-संवादः)
शालतालतमालैश्व बकुलैश्व सकेतकै: । मनोहर: सुपुष्पैश्न फलभारावनामितै:,जो आम, आमड़ा, कदम्ब, अशोक, चम्पा, पुन्नाग, नागपुष्प, लकुच, कटहल, साल, ताल, तमाल, मौलसिरी और केवड़ा आदि सुन्दर फूलोंसे भरे और फलोंके भारसे झुके हुए मनोहर वृक्षोंसे सुशोभित थे
śāla-tāla-tamālaiś ca bakulaiś ca saketakāḥ | manoharāḥ su-puṣpaiś ca phala-bhārāvanāmitāḥ ||
Dijo Vāyu-deva: «Allí había árboles deleitosos—śāla, tāla y tamāla, junto con bakula y ketaka—adornados con flores exquisitas y vencidos hacia el suelo por el peso de sus frutos». La escena se presenta como propicia y sustentadora de la vida, insinuando una armonía dhármica en la naturaleza que ampara y sostiene a los justos.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse implicitly links dharmic well-being with a harmonious natural order: a flourishing, fruit-bearing landscape signifies auspiciousness, support, and shelter—conditions that traditionally accompany righteousness and divine favor.
Vāyu-deva is describing a beautiful grove or region filled with specific trees, emphasizing their blossoms and heavy fruit, thereby setting an evocative, auspicious scene within the ongoing episode.