Shloka 13
Sundopasundayor Digvijayaḥ — The Conquests of Sunda and Upasunda
Nārada’s Account
दिष्टया प्रियन्ते पार्था हि दिष्टया जीवति सा पृथा । दिष्टया पुरोचन: पापो न सकामोत्ययं गत:,सौभाग्यकी बात है कि कुन्तीके पुत्र जीवित हैं; यह भी सौभाग्यकी ही बात है कि कुन्ती भी मरी नहीं है और सबसे बड़े सौभाग्यका विषय यह है कि पापी पुरोचन अपने (बुरे) इरादेमें सफल न होकर स्वयं नष्ट हो गया
diṣṭyā priyante pārthā hi diṣṭyā jīvati sā pṛthā | diṣṭyā purocanaḥ pāpo na sa kāmātyayaṃ gataḥ |
Dijo Bhishma: «Por buena fortuna, los hijos de Pritha (Kuntī) están a salvo y en buen estado; por buena fortuna, Pritha misma aún vive. Y la mayor de todas las fortunas es ésta: el pecador Purocana, al no lograr consumar su designio perverso, ha perecido él mismo.»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse underscores a moral pattern central to the Mahābhārata: righteous persons may be protected by fortune/providence, while a wicked plotter can be destroyed by his own scheme. It frames survival as ‘diṣṭyā’ (grace/fortunate turn) and the failure of evil intent as ethically fitting.
Bhīṣma remarks that Kuntī and her sons have survived the attempted burning (the lac-house plot), and that Purocana—the perpetrator—has died instead, having failed to carry out his intended harm.