Shloka 23
समुद्रवर्णनम् (Description of the Ocean) — Kadrū and Vinatā approach the sea
तदन्तकज्वलनसमानवर्चसं पुन: पुनर्न्यपतत वेगवत्तदा । विदारयद् दितिदनुजान् सहस्रशः करेरितं पुरुषवरेण संयुगे,उस महासमरमें पुरुषोत्तम श्रीहरिके हाथोंसे संचालित हो वह चक्र प्रलयकालीन अग्निके समान जाज्वल्यमान हो उठा और सहसोौरं दैत्यों तथा दानवोंको विदीर्ण करता हुआ बड़े वेगसे बारम्बार उनकी सेनापर पड़ने लगा
śaunaka uvāca | tadantakajvalanasamānavarcasaṃ punaḥ punar nyapatata vegavattadā | vidārayad ditidanujān sahasraśaḥ kareritaṃ puruṣavareṇa saṃyuge ||
Dijo Śaunaka: En aquella gran batalla, el disco—cuyo resplandor era como el fuego del fin del mundo—fue arrojado una y otra vez con velocidad tremenda. Impulsado por la mano del héroe supremo, caía repetidamente sobre su hueste, desgarrando por millares a los Daityas y a los Dānavas. El pasaje subraya el orden moral del poema: cuando las fuerzas destructivas se alzan con arrogancia y violencia, el poder divino actúa con decisión para restaurar el equilibrio; la fuerza mostrada no es mera crueldad, sino la ejecución de la justicia cósmica.
शौनक उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the epic’s ethical vision that overwhelming force, when wielded by a righteous/divine agent, functions as the restoration of cosmic balance—destroying violent, disruptive powers (Daityas and Dānavas) rather than glorifying violence for its own sake.
In a battlefield setting, a blazing discus—driven by the hero’s hand—is repeatedly hurled with great speed into the enemy ranks, splitting and destroying Daityas and Dānavas in vast numbers.