Shloka 37
Drupada’s Putrakāmeṣṭi: The Sacrificial Birth of Dhṛṣṭadyumna and Kṛṣṇā
प्रणम्य विकच: पादावगृह्नात् स पितुस्तदा । मातुश्न परमेष्वासस्तौ च नामास्य चक्रतु:,उस महान धनुर्धर बालकने पैदा होते ही पिता और माताके चरणोंमें प्रणाम किया। उसके सिरमें बाल नहीं उगे थे। उस समय पिता और माताने उसका इस प्रकार नामकरण किया
praṇamya vikacaḥ pādāv agṛhṇāt sa pituḥ tadā | mātuś ca parameṣvāsaḥ tau ca nāmāsya cakratuḥ ||
Vaiśampāyana dijo: Tras inclinarse en reverencia, el niño, sin un solo cabello, tomó entonces los pies de su padre; y también se postró ante su madre. Al ver ese signo extraordinario de respeto desde el nacimiento, el arquero supremo—junto con la madre—celebró el rito de imposición del nombre. El episodio destaca la humildad innata y la devoción filial como señales auspiciosas del carácter.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores dharma within the family: reverence to parents is portrayed as an auspicious, character-defining virtue, so significant that it frames the child’s entry into social life through the naming rite.
A newborn—described as hairless—immediately bows and grasps his father’s feet and shows reverence to his mother; in response, the parents (the father called ‘supreme archer’) proceed to name the child.